• header2.jpg
  • header5.jpg
  • header6.jpg
  • header3.jpg
  • header4.jpg
  • header1.jpg
  • header7.jpg

Belogradčiška tvrđava je jedna od najbolje sačuvanih tvrđava u Bugarskoj i predstavlja impozantan arhitektonsko-građevinski i istorijski spomenik kulture. Nalazi se na 610m nadmorske visine na površini od 10200  kv.m. Ona zauzima strateško mesto među Staroplaninskim prolazima „Sveti Nikola“ i „Belogradčiški prolaz“ (Kadibogaz). Nastala je u periodu od І–ІІІ veka sl.Hr. kao mala tvrđava skrovište. Za vreme arheoloških istraživanja su otkriveni temelji zidova, fragmenti keramike, gvozdeni vrhovi koplja i strela, monete rimskih imperatora Vespasiana, Trajana, Septimija Severa, Gordijana ІІІ, Decija Trajana.
Njen strateški značaj ocenio je i vidinski vlastela Ivan Sracimir (1356-1396g.), u njegovo doba ona je dodatno učvršćena i proširena. Izgrađena su dva pregradna zida (sa jugo-istoka i sa severo-zapada) i pomoćne instalacije.
Belogradčišku tvrđavu su 1396. godine osvojile osmanlije i ona je delimično srušena. Potpuna reorganizacija i proširenje počinje 1805g. i završava se 1837g. Novoizgradjeni zidovi tvrđave dostižu visinu od 12m, 2,5m širinu u osnovi. Izgrađeni su od dobro obrađenih belih kamenih blokova, spojeni malterom. U tvrđavi oformljena su tri dvorišta sa tri portala, sa dobro učvršćenim masivnim vratima opkovanim ivicama od kovanog gvožđa. Odbrambena sposobnost tvrđave pojačana je od tri ambrazura za oruđa i tri postolja za oruđa. Istorija Belogradčiške tvrđave povezana je sa podvigom poznatog hajduk Veljka, koji ju je osvojio za kratko 1809 godine. Za vreme rusko-turskog rata (1877-1878g.) tvrđava je bila pod opsadom ruske i rumunske vojske. Na dan 25. februara 1878 god. saglasno zaključenim primirjem je predata saveznim snagama. Sudbina joj određuje značajnu ulogu i za vreme srpsko-bugarskog rata 1885. god., kada su pod njenim zidovima razbijene srpske snage, dospele kroz Staroplaninske prolaze.

Predeo Anište – Nalazi se neposredno pored puta Salaš - Belogradčik, 2km istočno od sela Graničak. Tu su otkriveni ostaci srušene antičke putne stanice, koji predstavljaju posebnu građevinu sa hipokaustom, koja ima 4 prostorije. Smatra se da je to stanica pored puta Racijarija – Naisus (sada Niš), koju su Rimljani izgradili i koristili u II-III veku i verovatno je porušena za vreme varvarskih najezda krajem III i početkom IV veka. 

Sulejmanovo utvrđenje (poznato kao „Latinsko kale“)  nalazi se zapadno od Belogradčiške tvrđave. Sačuvani su delovi zaštitnog zida. Za pristup do ostatka utvrđenja, izgrađena je metalna lestvica sa zaštitnim gelenderom. Do objekta se može doći kolima, ima i mali parking. Neposredno pored njega izgrađen je i panoramni plato.

Istorijski muzej – Belogradčik trenutno ima statut opštinskog muzeja sa odvojena četiri odeljenja – „Bugarska istorija ХV – ХІХ v.“, „Priroda“, „Arheologija“ i „Umetnost“.
Postavka  odeljenja „Bugarska istorija ХV – ХІХ vek“ smeštena je u objekat kulturne vrednosti „Panova kuća“ – sjajni predstavnik predbalkanske kulture za vreme Preporoda. Izgrađena je 1810. godine. Dvospratna sa zidovima uokvirenim daskama, sa dva čardaka. Prvi sprat je izgrađen kamenom a drugi sprat je erkerno isturen.
Ova postavka nas upoznaje sa socijalno-ekonomskim razvojem Belogradčika i regiona tokom 18-19 veka sa akcentima na tradicionalnu poljoprivredu, stočarstvo i zanate – železarstvo, grnčarstvo, abadžijstvo, terzijstvo, zlatarstvo. Postavka sadrži brojne eksponate i dokumente koji prikazuju borbu protiv osmanskog gospodarstva, važne momente od događaja u Belogradčiku za vreme rusko-turskog oslobodilačkog rata i fotografije i dokumente koji prikazuju bitke kod Belogradčika za vreme srpsko-bugarskog rata 1885. godine. Pažnju zaslužuje i zbirka ikona majstora iz Trjavne i Debarskog. Lapidarijum u dvorištu Panove kuće vraća nas u epohu drevnog Rima i njegovog duhovnog sveta.
Postavka odeljenja „Priroda“ otvorena je 1975. godine i nalazi se u zgradi bivšeg „Lovačkog doma“. Sada postavka sadrži 520 eksponata, a fond raspolaže sa još oko 2500. Od njih su 39 preparirane žitovinje, evropske i svetske zaštićene vrste, a 128 eksponata (predstavnici faune i flore) imaju status životinja ugroženih izumiranjem, saglasno Zakonu o biološkoj raznovrsnosti. Sve ovo čini zbirku izuzetno cenjenom. Muzej u svom osnovnom i naučno-pomoćnom fondu čuva preko 3000 prirodnih obrazaca i druge materijale uključujući minerale, stene i podzemne resurse, paleontološke materijale (kosti praistorijskih životinja kao što su pećinski medved i pećinska hijena), zoološke materijale (preparirane životinje, kože, lobanje), herbarijume, originalne fotografije koje su uradili službenici muzeja.
Odeljenje „Umetnost“ raspolaže sa više od 180 umetničkih dela (platna, grafike, portreti) od kojih je deo nastao na godišnjim likovnim kolonijama koje se održavaju u opštini Belogradčik. Postavka uključuje slike Vladimira Dimitrova Majstora, Stojana Veneva, Ivana Hristova, Joana Levieva, Bahita Bapiševa i drugih. Zgrada je građena 20-ih godina XX veka, ima divnu arhitektoniku i renovirana je po projektu „Lepa Bugarska“.
Astronomska opservatorija – Opservatorija Instituta za astronomiju BAN (Bugarske akademije nauka) raspolaže sa tri teleskopa, kompjuterom za obradu i čuvanje podataka sa elektrofotometričnih posmatranja i CCD kamera. Posmatraju se Mesec, prsten Saturna, sateliti Jupitera, srp Venere, komete, zvezde, zvezdani kupovi, galaktike. Mogućnosti opservatorije kao turističkog objekta trenutno se ne koriste potpuno.
Džamija „Hadži Husein“ podignuta je 1751. godine. Delimično je renovirana.
Ćelijna škola (za vreme turskog ropstva) selo Rabiša. Izgrađena je 1830. godine. Zgrada je restauirana i ima mogućnost za izgradnju muzejske zbirke.
U arhitektonsko nasleđe spada i osam crkava koje se nalaze na teritoriji opštine Belogradčik: Sveta Trojica u selu Borovica, Vaznesenje Hristovo u selima Praužda i Stakevci, Sveti Đorđe u gradu Belogradčiku, Sveti Konstantin i Elena u selu Granitovo, Sveti Ćirilo i Metodije u selu Rajnovici i Uspenje Presvete Bogorodice u selu Salaš.